Stanisław Marek Romuald Kossuth
Biografia
Stanisław Marek Romuald Kossuth urodził się 2 października 1893 roku w Myszkowie w rodzinie Aleksandra i Aleksandry z Piotrowiczów. Ojciec był inżynierem technologiem i taksator Wzajemnego Towarzystwa Ubezpieczeń od Ognia. Rodzina Kossutha miała węgierskie korzenie – pradziadek służył w polskim wojsku w czasach Sejmu Czteroletniego, a stryj Stefan Kossuth był redaktorem Przeglądu Technicznego.
W Kielcach uczęszczał do rosyjskiego gimnazjum, brał udział w strajku szkolnym, po czym przeniósł się do polskiej szkoły. Po maturze w Miejskiej Szkole Handlowej w Kielcach (obecnie II Liceum) w 1910 roku przez rok studiował chemię w Liège i był wolnym słuchaczem Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także uczęszczał do Szkoły Nauk Politycznych. W 1912 roku podjął studia w Wyższej Szkole Górniczej w Przybramie.
W 1912 roku wstąpił do drużyny strzeleckiej. Podczas I wojny światowej (1914–1917) walczył w I Brygadzie Legionów Polskich, awansując od szeregowca do sierżanta. Po rozformowaniu Legionów kontynuował studia, uzyskując w 1919 roku tytuł inżyniera górnictwa. Dyplom nostryfikował na Akademii Górniczej w Krakowie w 1932 roku.
Po studiach pracował w kopalniach, m.in. w kopalni galmanu „Bolesław” koło Olkusza oraz w kopalni „Hrabia Renard” (później „Sosnowiec”) w Sosnowcu. W 1920 roku został zwolniony za odmowę pracy podczas strajku górników. Następnie pracował w mniejszych kopalniach i w kopalni węgla brunatnego „Ochle” w Wielkopolsce, koło Koła i Konina. W 1923 roku zaczyna pracę w Okręgowym Urzędzie Górniczym w Katowicach, gdzie od 1926 do 1937 był naczelnikiem. Opracował ulepszone metody eksploatacji kopalin.
W 1924 roku wstąpił do Stowarzyszenia Polskich Inżynierów Górniczych i Hutniczych, gdzie służył jako sekretarz, a następnie wiceprezes Zarządu Głównego. Współtworzył z Brunonem Buzkiem, Andrzejem Madeyskim, Gustawem Różyckim i Benedyktem Wiszniewskim grupę młodych inżynierów promujących polonizację górnośląskiego przemysłu w latach 1925–1926. W latach 1929–1939 przewodniczył Komisji Pojednawczej i Arbitrażowej w Katowicach, a w latach 1930–1938 był redaktorem Przeglądu Górniczo-Hutniczego. W 1937 roku objął stanowisko naczelnika Wydziału Górnictwa Węglowego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Jego działalność w ministerstwie miała na celu ograniczenie swobody działania prywatnego kapitału w górnictwie na rzecz państwa.
W czasie międzywojennym mieszkał w Katowicach przy ul. Kościuszki 48. Na stopień kapitana rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 r. i 7. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W czasie II wojny światowej przebywał w Warszawie i Radomiu; od 1941 roku był dyrektorem technicznym przedsiębiorstwa Radomski Torf. W 1940 roku był jednym z założycieli tajnej organizacji polskich inżynierów górnictwa, która przygotowywała plany przejęcia górnictwa przez polskie władze po wyzwoleniu Górnośląskiego Zagłębia Węglowego.
31 lutego 1945 roku rozpoczął pracę w Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego. W latach 1948–1965 pracował w Głównym Instytucie Górnictwa (pierwotnie pod nazwą Główny Instytut Paliw Naturalnych) jako kierownik Działu Koordynacji Prac Naukowych i naczelny redaktor prac naukowych instytutu, a potem jako doradca naukowy. Kierował m.in. badaniami nad geograficznym rozmieszczeniem różnych typów węgli w pokładach siodłowych GZW oraz pracami nad określeniem urabialności węgli. W latach 1945–1950 był redaktorem naukowym „Przeglądu Górniczego”. Był także członkiem Rady Naukowej Śląskiego Instytutu Naukowego w Katowicach oraz wiceprzewodniczącym Komisji Tradycji i Muzealnictwa Górniczego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Górnictwa. Prowadził badania nad historią polskiego górnictwa. 2 lipca 1959 roku otrzymał tytuł docenta. Ze względu na stan zdrowia 1 października 1965 roku przeszedł na emeryturę, prowadząc dalej badania naukowe.
Zmarł 20 maja 1968 roku w Katowicach. Był żonaty z Marią Zelinger, miał córkę Irenę i syna Andrzeja. Jedna z ulic Osiedla Witos w Katowicach nosi nazwę Stanisława Kossutha.